Żelazko - obiekt tygodnia: kwiecień/maj

53089/MEK – żelazko z duszą; wym. długość kadłuba 17,3 cm, szer. 7,2cm, wys. 12,5 cm; odlew mosiężny, dekoracja grawerowana, rdzeń rękojeści żelazny; Kraków, Rząska, 1841 rok.

Prasowanie to nie lada sztuka! Wiedzą o tym zwłaszcza ci, którym czynności tej nie udało się jeszcze opanować do perfekcji.

Żelazko na duszę wynaleziono w okresie baroku. Bardzo długo jednak nie każda panna mogła sobie na taki posag pozwolić, tylko te z bardziej zamożnych domów. Można było tu natrafić na egzemplarze pozłacane, z ozdobnymi podporami przytrzymującymi rękojeść, a nawet z wygrawerowanymi motywami roślinnymi, inicjałami, czy datami.

Żelazko przedstawione na zdjęciu cechuje ta wyjątkowość: zdobi je wygrawerowany wieniec oraz inicjały M.R., przysłaniając niejako mały defekt – brak drewnianej rękojeści. Aby uporać się ze stertą prania, należało uważać nie tylko na takąż rączkę, ulegającą często upaleniu. W żelazku umieszczony był rozżarzony węgiel, który nierównomiernie nagrzewał je – trzeba było pamiętać o tym, by nie spalić „broń Boże” cennej tkaniny, albo, jeszcze gorzej, dopuścić się do niedoprasowania szczegółów. Pomocna była także żeliwna podstawka pod żelazko. Przed przystąpieniem do prasowania żelazko należało wyczyścić popiołem albo papierem szmerglowym. Konieczny był szeroki stół, deseczka do prasowania rękawów, miseczka z wodą oraz gąbka do zwilżania bielizny.  To ułatwiało z pewnością prasowanie!

Napisz do nas !

Galeria: