Podczas spektaklu aktorzy grający Radhę i Krisznę obdarzani są szacunkiem niczym rzeczywiste bóstwa. Widzowie siedzą na ziemi tak, by ich głowy nie górowały nad boską parą. Ukoronowani Radha i Kriszna są wnoszeni na plac, gdzie odbywa się przedstawienie, by ich stopy nie dotknęły ziemi. Spektakl daje publiczności
poczucie uczestnictwa w sacrum, doznania kontaktu z najwyższą istotą. Procesje te przypominają chrześcijańskie stacje drogi krzyżowej, którym w średniowieczu często towarzyszyły specjalne misteria pasyjne, a także procesje Bożego Ciała, podczas których wierni przechodząc od jednego ołtarza do drugiego, śpiewają pieśni i czytają fragmenty modlitw.
Hinduskie raslila pokazuje, jak pobożność ludowa łączy się z mistycznym przeżyciem, a zarazem znajduje sobie tylko właściwą formę, czerpiąc intuicje z własnej kultury.
Eleonora Tenerowicz

Powrót do menu głównego