Malarstwo tingatinga cechuje wewnętrzna różnorodność, jednak w jego czterdziestoletniej historii pewne cechy pozostają niezmienne. Są to przede wszystkim nieskrępowana wyobraźnia, prostota i naturalna, a nawet naiwna szczerość artystycznej wypowiedzi. Przedstawienia zwierząt, ludzi i zdarzeń mają wiele cech upodabniających je do dziecięcej wizji świata. Naiwność jest tu jednak świadomym zabiegiem, podobnie jak ekspresja i bogata kolorystyka. Równie świadome jest wyjście naprzeciw oczekiwaniom widza i zaspokajanie gustów jak najszerszej rzeszy odbiorców.

Obrazy powstawały i wciąż są malowane z myślą o tym, że mają się podobać zarówno miejscowym, jak i turystom oraz kolekcjonerom zainteresowanym sztuką afrykańską. Można powiedzieć, że współczesne tingatinga jest lustrem odbijającym zróżnicowaną osobowość afrykańskiego twórcy, który w sposób radosny, czasem prześmiewczy i krytyczny, prezentuje świat widziany z perspektywy ulicy.

Obecnie głównymi ośrodkami szkół tingatinga są Dar es Salaam, Arusha oraz Zanzibar. Inspirująca historia i ewolucja stylu stworzyła fenomen na skalę światową. Malarstwo Tingatingi, którego początki wywodziły się z rodzinnego warsztatu pod baobabem, przeobraziło się w odrębny i rozpoznawalny trend współczesnej sztuki Tanzanii, tak chętnie eksportowany do Europy, Stanów Zjednoczonych czy Japonii.

Prezentowane na wystawie zorganizowanej w ramach III Festiwalu Afryki w Krakowie obrazy pochodzą ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie oraz prywatnej kolekcji państwa Ewy i Eugeniusza Rzewuskich.
 

Informacje praktyczne:
12 maja – 4 października 2009 roku
Ratusz, pl. Wolnica 1, II piętro
godziny otwarcia

Tingatinga - informacje o wystawie
Malarstwo tingatinga